U bent hier

IJsselmeer volbracht

2008-08-10 - Gisteren de IJsselmeerzwemmarathon met succes volbracht in een tijd van 6 uur 32 minuten en nog wat. Een zware tocht onder zware omstandigheden.

De wedstrijd begint eigenlijk bij de briefing in Cafe Brakeboer aan de Oosterhaven in Medemblik. Het epicentrum van het Marathonzwemmen in Nederland, mag wel gezegd worden. Van hieruit wordt nl. de enige officiële zwemmarathon van Nederland gecoördineerd. Het is ook de thuishaven voor de eventuele solotochten die mensen soms wel eens doen. Dan denk ik niet alleen aan een enkeling die het IJsselmeer dubbel wil oversteken, maar ook aan het "Rondje IJsselemeer" van Marcel van der Togt (start en finishplaats), maar ook aan kanaalzwemmers als Edith van Dijk en Irene van der Laan die een deel van de voorbereidingen van hieruit gedaan hebben.

Foto's Marcel van der Togt vanaf de Suerte

De briefing was als vanouds onder leiding van de voorzitter van het organisatiecomité en de scheidsrechters Jan van den Hoorn en Rob van de Kragt. We kregen snel te horen dat het water lekker warm was. Zo'n dikke 20 graden is, als je het vergelijkt met voorgaande jaren met een 14 graden (officieel 16) van drie jaar terug als dieptepunt, wel weer prettig. De wind zou voor de tocht de scherprechter worden. wind 3 a 4 is normaal niet al te veel maar kan lastige golven veroorzaken.

Na de briefing werden de zwemmers verdeeld over de gastgezinnen en ik kon bij de coördinator van de transporten en gastgezinnen overnachten. Nog even een kop thee drinken en dan naar bed. Erg vroeg voor mij als avondmens, maar ik moest er dan ook vroeg uit: om 6 uur verzamelen en 6.15 vertrek naar Stavoren. Mij coach Marcel koos ervoor om met de boot over te varen.

De rit naar Stavoren is over de Afsluitdijk. Meestal krijg je dan een indruk van de golven. Nu leek er geen wind te staan: geen golven! De wind kwam echter uit de Waddenzee, met als gevolg dat het water wat we zagen in de luwte lag. Gefopt! In Stavoren aangekomen was het wel duidelijk! Dikke pret in de golven. Aan de haven was het anders dan gebruikelijk. De schepen lagen bij elkaar in de haven ver weg van de visafslag, maar dicht bij de toiletten (ook handig). Mijn volgschip de Suerte lag aan de walkant en mijn Schipper Ben Lak stond een ei met spek te bakken toen ik aankwam. Een hernieuwde kennismaking. Ik heb samen met hem al eens gevaren toen Marcel zijn rondje IJsselmeer zwom. Ben is Yachtmaster offshore en gebruikt zijn schip ook voor cursussen en wedstrijden bij zijn bedrijf Benzeilen. Dit keer voer hij met zijn Bavaria 39 (hij heeft er nog een stel). Dat zag ik uiteraard pas toen ik eenmaal in het water was en ik de boot kon volgen.

Een stevige bries, mogelijk kracht 4 en die zou volgens scheidsrechter Jan wel steviger gaan worden in de loop van de dag. Dus we moesten maar opschieten met zwemmen, dan zouden we er minder last van hebben.... Hij weet het leuk te brengen. De wind is dus ditmaal de scherprechter. Hij zou eerst een beetje schuin zijn (voor mij niet ongunstig doordat ik mij dan achter de boot kon verschuilen) en later draaien naar in de kop.

Na het invetten, waar ik zelf nauwelijks iets mee doe, behalve op een paar notoire schuurplekken, werd het snel tijd om naar de Elise te gaan om te varen naar het de plek tussen de havenhoofden waar we mochten starten. Het is wel een gek idee dat je ergens heenzwemt wat je op de dijk nog kunt zien, maar op het dek van een boot al niet meer en dan het water inspringt om daar (waar?) naartoe te zwemmen met van die toch redelijk intimiderende golven.

Van start! 10 meter naar de havenmond en we krijgen de eerste golven op ons af. Daar is vaak een extra golfslag rond de havemond, daar ben je zo doorheen. Maar het is dan wel opletten dat je niet de verkeerde kant uitzwemt. Je hebt als zwemmer net als een schip de neiging om precies de wind op de kop te hebben. Dan ga je wel een ommetje Afsluitdijk maken en dat is niet echt zinnig!

De Elise bleef gelukkig zichtbaar en kon ik koers houden daarop. Ik ging zoals afgesproken eerst maar eens rustig van start en snel was ik achterin het veld te vinden. De volgboten kwamen al snel aanrukken en begon het wachten op de Suerte. Deze had mij snel gevonden maar de boot van Bianca de Bruijn lag er tussen en had een lang sleepanker waar ik beter niet overheen kon zwemmen. Rustig aan, voorlopig had ik toch geen eten nodig. Alles loste zich vanzelf op en ik mocht nog even wachten voor de eerste voeding.

De eerste 1,5 uur rustig mijn gangetje gegaan en en blijkbaar vond Marcel het toen welletjes en maande mij aan om beter te gaan zwemmen. We hadden afgesproken om na verloop van tijd te versnellen en mensen in te halen. Hij gaf aan dat Irene 50m achter lag en Gijsbertine 100m voor me. Dat was dan de eerste prooi. De versnelling liep voorspoedig. Voor mij achteraf vreemd dat daarbij de slagfrequentie niet werd opgevoerd. Het zat blijkbaar in de effectiviteit van de slag. Ik denk dat de slagfrequentie erg door de golven werd beïnvloed (misschien zelfs wel gedicteerd). Na 3 uur zwemmen draaide de wind. Ik draaide lekker, maar mijn eten en drinken kwam er voor het eerst uit. Projectile vomiting las ik las laatst in een Engelstalige e-mail. Spreekt me wel aan zo'n uitdrukking. Dan dacht ik dat ik alles gehad had, maar het kwam er nog een keer of 4 uit. De laatse keer inclusief rozijntjes van mijn muesli ontbijt.

Ondanks de vele braakpartijen wel blijven zwemmen en net zo hard als daarvoor. Ik haalde eerst Gijsbertine in en daarna Jeroen. Ik was tot op gelijke hoogte met Jurriën gekomen toen "het op was". De laatste en krachtigste braakpartij was toen ik gelijk met hem was. Hij vertelde achteraf dat hij net over zijn inzinking heen kwam toen ik langszij lag. De mijne ging daar van start. Een dik half uur tegen mezelf opzwemmen en mijn lichaam de kans geven te herstellen. Slagfrequentie naar 60 terug en ik voelde me als een notendopje in de storm heen en weer geslingerd. Vervelende periode in de wedstrijd. Ik had het nog niet eerder zo meegemaakt. Had ik te veel gevraagd bij de versnelling? Was ik op reserve aan het zwemmen omdat de voeding niet verder dan mijn maag kwam? Ik moet hier echt wat op vinden!

Bij een half uur voor de finish kreeg ik gelukkig de smaak weer te pakken. Een opmerking van Marcel dat Jeroen dichter bij aan het komen was (waar of niet waar doet er dan niet toe) werkte als trigger. Jurriën was in geen velden of wegen meer te bekennen. De laatste 2 kilometers weer redelijk gezwommen met gevoel op het water. Niet zo lekker als de 3-4 uur in het midden, maar gevoelsmatig acceptabel. Men vond op de kant dat het er nog goed uitzag.

De haven binnenzwemmen is altijd nog een klusje waar in mijn geval de boot aan de andere kant moet gaan liggen. Ben liet de boot zakken en ik kon even naar rechts afbuigen. Die buiging corrigeerde ik echter niet voldoende. Op de kant dacht men dat ik het parcours voor de Brakeboertrofee alvast wilde gaan verkennen. Veel fluiten en herrie vanaf de kant maakte mij opmerkzaam dat ik een "kleine" koerscorrectie nodig had.  Toch leuk die mensen op de kant. Laatse 400m in de haven is altijd top. Je krijgt er vleugels van en het aantikken is dan het summum. Ze maken er in Medemblik een feest van voor elke zwemmer. Veel oud-clubgenoten van DES en veel oud-IJsselmeerzwemmers die komen kijken.

Het is en blijft (binnen Nederland) de tocht der tochten, een top-evenement in Nederland.

De leerpunten:

  1. Versnellen lukt ook bij lange afstanden.
  2. Ik kan tegen de golven op zwemmen (wist ik al, maar nu nog maar eens bevestigd)
  3. Na een inzinking kan ik er weer bovenop komen.
  4. Pijn in de schouder is onder controle te houden.
  5. De voeding loopt nog niet goed.